Om precies half elf klinkt dan voor ons het verlossende startschot en rustig rijden alle dames door de hoofdstraat van Montebelluna. Gelukkig gaat het rustig tot de klim, just the way I like it! Op het steile stuk van de klim daarentegen horen enkele dames waarschijnlijk nog een startschot, want opeens gaat het tempo omhoog om een eerste afscheiding te creëren. Voor mij en Ariëlle valt een klein gaatje, maar op het iets vlakkere stuk kunnen we die dicht rijden zodat we weer in de eerste groep zitten. Bovenop de klim ben ik nog enigzins verbaasd en laat de Nederlandse dames voor gaan op de afdaling, omdat ik toch even wat minder scherp ben. Op een natuurlijke manier worden er groepjes gevormd en ik beland in de derde groep samen met drie andere dames. Ariëlle en Laura zitten een groepje voor mij en hebben de kopgroep soms nog in het vizier. Ongeveer zeventig kilometer lang blijven de eerste drie groepjes hetzelfde qua samenstelling, dus het zal spannend worden in de finale! Ik had vantevoren ingezet op een plaats bij de beste veertien en ik rij op dat moment in het groepje met plek twaalf tot en met vijftien. Als Nederlandse renner dien je bij de eerste veertien te finishen tijdens een Europees Kampioenschap om in aanmerking te komen voor een topsport status van het NOC*NSF.

Het parcours is niet extreem zwaar, maar de hitte eist bij velen wel hun tol. Zodoende vallen er een aantal mensen terug in de wedstrijd, waaronder Ariëlle helaas ook. Ik haal haar op één van de laatste klimmen in en ik weet dat ons nog een zwaar stuk staat te wachten. Inmiddels lig ik op plaats twaalf en blijf ik mijzelf tot het uiterste vergen om zo binnen die veertien te blijven. Na bijna 114 kilometer rij ik als dertiende over de meet en kom ik moe en voldaan aan bij de bus waar andere Nederlandse renners in de schaduw zitten bij te komen.

Waar dertien normaal een ongeluksgetal is, word ik nu uitermate gelukkig van het getal, want ik heb recht op een B status!

Klik hier voor het volledige verslag op www.nicoletta.nl